Sophie

Als Sophie klaar is met het voorlezen van de tekst, kijkt ze naar Anne en ziet ze dat de handen die net nog gevouwen op haar schoot lagen, het zakdoekje alweer hebben opgepakt en het driftig tot een prop verfrommelen. Zo stevig dat haar knokkels er wit van worden. Als ze nu niets zegt, weet ze dat Anne de deur uit zal lopen.

‘Anne..’   

Ga naar het verhaal van Anne

Ga naar het verhaal van Anne

Maar het is al te laat. Anne staat op en binnen twee seconden slaat de deur met een harde klap achter haar dicht. Sophie leunt naar achteren, de Bijbel nog in haar hand. Ze zucht diep. Het is heerlijk om dit werk te doen en ze geniet er met volle teugen van als ze merkt dat de pijn die vaak zo diep in de mensen zit vermindert en de vreugde weer terugkomt,  maar zoals vandaag, is het echt afzien. Eerst vanmorgen al toen Joyce kwaad weg liep, en later David, en nu Anne. Al was dit dan wel om een andere reden.

Ze begrijpt het wel dat Anne nu niet op deze tekst zit te wachten, maar ze weet ook zeker dat God haar gisteren dit had gegeven. Haar handen verdwijnen in het rossige haar dat iedereen mooi vindt, maar waar ze zelf niet altijd even blij mee is. Het gevecht om er elke morgen weer goed met de borstel doorheen te komen, levert nog weleens de nodige irritaties op. Zeker als ze toch al niet veel tijd heeft.

Haar gedachten gaan onwillekeurig weer naar Jan die nog geen twee weken geleden de relatie met haar verbrak. Hij vond haar haar altijd prachtig, zei hij. ‘Maar blijkbaar niet mooi genoeg om van mij te houden.’ moppert Sophie zachtjes voor zich uit.  Ze weet ook wel dat deze opmerking kant nog wal raakt, maar ze wil zo graag een man, en trouwen en kinderen krijgen. Waarom lukt het dan elke keer niet. Wanhopig heft Sophie haar hoofd omhoog. Ze heeft geen idee waarom God haar niet gewoon een man geeft waar ze gelukkig mee wordt.

Misschien moet ze maar naar het buitenland gaan. Er is hier toch niemand die haar mist. Nou ja,  misschien Lotte en Sara. Haar handen schieten met een ruk uit haar haar, de lucht in. Lotte en Sara! Zij komen straks eten!

De roze gymschoenen lopen zo snel ze kunnen over het donkergrijze tapijt richting het kantoortje van Hans. Even overdragen, en dan hup boodschappen doen. 

Het is erg rustig in de Albert Heijn, en Sophie zou er haar voordeel mee kunnen doen, ware het niet dat ze besluiteloos als ze is, al snel met in haar ene hand een bloemkool, en in haar andere hand een stronk witlof staat. Ze weet niet wat ze moet nemen. Bloemkool is met een kaassausje erg lekker, maar witlof met ham en kaas uit de oven is ook niet te versmaden.

‘Sophie doe iets.’  Ze zegt het iets harder dan de bedoeling is, en naast haar klinkt een donkere stem, ‘Ik zou de witlof nemen. Lekker met ham en kaas uit de oven.’ Een vriendelijk uitziende oudere man knikt haar hartelijk toe. ‘Neem de witlof maar.’ zegt hij nog eens. Sophie kijkt weer naar de bloemkool en de witlof en besluit de witlof te nemen. Of moet ze toch?

 Met een resoluut gebaar legt ze de bloemkool terug, en pakt zeven stronken witlof die ze één voor één in haar wagentje legt. Dit moet genoeg zijn. Nu nog de ham en kaas en aardappeltjes en dan is ze klaar. Snel zegt ze de man gedag en loopt naar het koelvak waar de aardappeltjes liggen.

Lotte pakt haar glas witte wijn, en giet het laatste slokje naar binnen.  ‘Zo, dat was echt heerlijk allemaal Sophie. Vooral die tiramisu. Had je die nu zelf gemaakt?’ 
‘Ja helemaal zelfgemaakt, maar wel met behulp van een recept natuurlijk.'

Sophie is blij dat het achter de rug is en ze eindelijk even kan rusten. Het was hard doorpezen om alles op tijd af te krijgen. Haar schoenen knellen al vanaf de eerste hap van de witlof en haar broek begint strak te zitten. Ze had beter iets makkelijker aan kunnen doen.

‘Zullen we nog even op de bank gaan zitten? ik was het later allemaal wel af.’ Sophie schuift haar stoel alvast naar achteren, maar de hand van Sara op haar arm, houdt haar tegen. ‘Eventjes wachten Sophie, want eerst heeft Lotte nog iets te vertellen. Ik weet het al omdat ze het mij twee dagen geleden heeft verteld, maar jij weet nog niets. Vertel Lotte.’

Met een voldane, en stralende glimlach kijkt Sara naar Lotte, die op haar beurt nu een beetje ongemakkelijk naar Sophie kijkt die weer een steek in haar maag krijgt door de woorden van Sara. Sophie weet best dat Sara en Lotte meer met elkaar optrekken, maar Lotte had het haar gisteren toch ook wel kunnen vertellen toen ze elkaar aan de telefoon hadden?  

‘Nou vertel Lotte.’ Sara is zo enthousiast dat ze erbij gaat staan, en ook de lach breekt nu door bij Lotte. ‘Afgelopen zondag heeft Wouter mij ten huwelijk gevraagd.’
‘Yeah!’ Sara klapt in haar handen en buigt zich voorover om Lotte een zoen op haar wang te geven. ‘Nogmaals van harte! Ik ben zo blij voor jullie! Nou Sophie is dat nieuws of  niet?’

Sophie dwingt haar mond tot een glimlach. ‘Geweldig nieuws ja! Gefeliciteerd Lotte! Haar stem klinkt een beetje schor, maar niemand lijkt het te horen.’ Snel staat ze op en geeft een zoen op de wang van Lotte.  ‘Even naar de wc’ mompelt ze terwijl ze zich omdraait en naar de badkamer loopt. Die rotschoenen doen echt pijn.

‘Nou ik nog’ roept Sara, en haar stem klinkt hard en doordringend. ‘Volgens mij duurt het voor mij ook niet lang meer want sinds ik Jaap verteld heb van jullie, is hij zo afwezig. Hij is vast aan het bedenken op welke originele manier hij mij zal vragen.’

‘Ja, dat..’ De rest hoort Sophie niet meer. Niet alleen omdat de deur van de badkamer achter haar dichtvalt, maar bovenal omdat haar handen zo hard tegen haar oren duwen dat ze er pijn van doen. Langzaam zakt ze neer op de rand van het iets te kleine ligbad, waar ze van het begin af aan al nooit echt comfortabel in heeft gelegen. 

Lotte gaat trouwen. En Sara. En ze blijft helemaal alleen over. Ze voelt een traan langs haar gezicht lopen, en nog een en nog een. Er is geen houden meer aan. Snikkend loopt ze naar haar toilettafeltje waar een doosje tissues staat. Zo goed en zo kwaad als het kan, probeert ze voor de spiegel de ravage van de uitgelopen mascara nog een beetje binnen de perken te houden, maar het wordt alleen maar erger. 

Waarom verhoort God haar gebed niet? Ze is toch niet minder dan Lotte en Sara en alle andere vrouwen die wel iemand vinden. Zelfs die lelijke vrouw verderop in de straat heeft sinds kort een vriend. 

Waarom Heer?! 

‘Terwijl Hij (Jezus) dit zei, verhief een vrouw uit de menigte haar stem en riep tegen Hem: ‘Gelukkig de schoot die U gedragen heeft en de borsten waaraan U gedronken hebt!’
Maar Hij zei: ‘Gelukkiger zijn zij die naar het woord van God luisteren en ernaar leven.’

Lucas 11: 27, 28

Het geluk van Sophie en van vele andere vrouwen en mannen hangt vaak af van de partner die ze tegenkomen. Althans, dit wordt vaak gedacht. Sophie heeft inmiddels het echte geluk gevonden, en haar hart is werkelijk verzadigd. 

Niet door een partner die ze is tegengekomen, maar door de liefde van God.  Het kan namelijk echt! Ze heeft geleerd dat haar echte geluk, haar echte vreugde komt uit haar relatie met God. Ze heeft  gezien dat in al die jaren dat ze zich vaak wanhopig voelde omdat het maar niet lukte om een man te vinden, ze geen meter dichter naar God toe groeide. Dat ze alleen maar verder afdwaalde omdat ze zich slachtoffer ging voelen en verbitterd raakte.

Ze stond niet meer open voor Wie God wilde zijn in haar situatie, en wat Hij haar hiermee misschien wel wilde leren. Toen ze dit zag, is ze zich steeds meer op God gaan richten in plaats van op haar situatie en al haar moeite. Ze ging niet meer focussen op wat ze niet had, maar op wat ze wel had. En het was meer dan genoeg. 

Haar relatie met God werd mooier en mooier. Op een dag liep ze buiten en zong ze het opwekkingslied 372:

‘U verzadigt mij met Uw liefde Heer, U vervult mij met Uw Geest.’ 

En ineens drong het tot haar door dat het echt zo was! Dat God haar echt had verzadigt met Zijn liefde en dat haar hart vervult was met Zijn Geest.

Wat een rijkdom om van U te zijn..